[Orador 5]: Ven y crea tu hostilitud, vendes tu que tú creaste y retorna. [Orador 6]: Tú viviste y disparaste tú, ¡Alguisimit arundelui! ¡Otrilus et nis tanitas! ¡Espiritualis uncio! [Orador 7]: Tu septii formis muliere, digi tus paterne destere, Durite promisum Patris, sermone vidas futuras. [Orador 6]: Ascende lumen sensibus, infunde agorae coitibus, et firma nostre carboris, virtud et vivas terpeti. Deo patris in gloria et filio quia mortolis, sur res sita paracriton. y según lo luce volar, amén. Gracias. [Orador 4]: Buenas tardes, tengan todos ustedes y sean bienvenidos a este acto que un año más tiene por principal objetivo la entrega de diplomas a integrantes de distintas promociones de egresados por esta escuela. En concreto vamos a entregar diplomas a egresados de la cuarta promoción de graduados en Ingeniería Informática, de la primera promoción de graduados en Matemáticas Informática... de la XV Promoción de Ingenieros en Informática, de la I Promoción del Máster Universitario en Ingeniería Informática, de la IV Promoción del Máster Universitario en Software y Sistemas, de la IV Promoción del Máster Universitario en Inteligencia Artificial, de la V Promoción del Máster Universitario en Computación Avanzada para Ciencias de Ingeniería y de la V Promoción del Máster Universitario en Ingeniería Software y European Master in Software Engineering. Asimismo, en el transcurso del acto tendremos ocasión de entregar distintos premios a los estudiantes de estas promociones que han destacado por su rendimiento académico y se reconocerá también al personal jubilado en este centro del pasado curso. Para todo ello, tengo el placer de estar acompañado en la mesa presidencial de este solemne acto académico por los profesores del Centro, don Víctor Robles, director de la Escuela Técnica Superior de Ingenieros Informáticos, por don Ricardo Inver Paredes, por doña Angélica de Antonio Jiménez y doña María de los Santos Pérez, subdirectores de esta escuela, así como por la señora secretaria académica del centro, la profesora doña María del Pilar Herrero Martín. Y sin más, vamos a proceder a comenzar el acto según el protocolo previsto, cediendo la palabra al señor Terry Lovell. Terry Lovell pasó por empresas como Sun Macro System, McKinsey, Jalipacaro, Atos y actualmente es director de ventas internacional de la empresa Worldline del grupo Atos. Además es profesor del máster en consultoría en gestión de empresas de la Universidad Politécnica de Madrid, que se imparte en esta casa en conjunto con la Asociación Española de Consultoría. Y nos impartirá la lección, la conferencia magistral del acto, con el título de End of the Journey. Señor Lobel, cuando quiera puede comenzar. [Orador 9]: Ladies and gentlemen, good afternoon. No os preocupéis que no voy a hacer mi presentación en inglés. Antes de empezar, me gustaría agradecer a la universidad por la oportunidad que me ha dado de hablar delante de vosotros hoy. No puedo olvidar el momento en que, no sé si por un impulso de... ¿Cómo diría yo? de confianza extrema o loca o ciega, o una inconsciencia del mismo tipo, el director de la escuela me propuso... ¿Puedo estar? Perdón. Tenemos un problema tecnológico o técnico. Ahora parece que no, no echen el. Ahora bien. también me propuso dar esta conferencia. Y yo acepté enseguida, acordándome de las palabras de hace unos meses, de doña Sara Gómez, aquí presente, que en una conversación me dijo que yo era un charquero, cosa que, pues siendo extranjero, me quedé ahí diciendo, ¿y eso qué quiere decir? Pues me dice, parece que te gusta meterte en todos los charcos. Acuario, dije, sí, es cierto. Y además descubrí otra cosa, todos los días se descubre algo de sí mismo. Esta semana, pues tengo una directora con quien trabajo, y no me acuerdo del tema, pero dije, no te preocupes, déjamelo, yo me encargo de solucionarlo. Y me contestó una cosa que me gustó, que me dijo, burro cargado busca camino. Creo que eso complementa bastante la descripción de la señora Sara Gómez. Entonces, yo lo asumo muy bien, me siento bastante representado en esto. Pero bueno, pensando en el tema que íbamos a tratar hoy, yo pensé qué es lo que yo había echado de falta en falta cuando yo estaba sentado donde vosotros estáis sentados hoy. Y pensé... que a lo mejor sería daros una visión de, y ahora qué, qué va a pasar, qué puede pasar, y cuáles son, después de muchos años, que prefiero no pensarlo, mi experiencia me ha dado y que a vosotros a lo mejor algunas pinceladas os pueden ser útiles. Entonces, lo he intitulado The End of the Journey, porque pues, el final del camino. ¿Por qué en inglés? Pues porque sí, y además se supone que todos debéis tener un buen nivel de inglés, todo el resto de la conferencia es en español, y también por otro tema, yo soy británico por mi madre, francés por padre, y como nadie es perfecto, intento mejorar la raza, estoy casado con una española, Y estoy rodeado de mujeres. Tengo dos hijas, mis hijas dicen tres porque incluyen la perra, pero que no, que no es mía. Pero vamos, estoy acostumbrado a un entorno de mujeres. Bien, sin más dilación, empezamos. El índice, yo dije, no voy a hacer índice, solamente vamos a ver dos cosas. Las cosas que se gustan y las cosas que posiblemente no gustan tanto. Bien, entonces esta pequeña pelotita ahí con un pulgar arriba o abajo lo vais a ver completamente arriba a la izquierda dependiendo de si eso es bueno o malo. Entonces, ahora, pues, enhorabuena, lo habéis conseguido. Ya estáis tantos años trabajando, tantos años con los padres diciendo, tienes que estudiar, tienes que sacar la carrera. ¿Verdad que pasa eso? En España y en todos los países. Bien. Pero lo siento mucho, todavía os queda bastante camino hacia la puerta del paraíso. Sea el paraíso que queráis, no pasa nada. Bien. Ahora, ¿qué tenéis que hacer? Mi recomendación es no os precipitéis. Por favor, los padres no digáis, sí, que vayan de casa, que se vayan de casa. No, no, no. No os precipitéis. ¿Por qué estoy diciendo no os precipitéis? Porque puede pasar... ¿Qué tenéis que pensar en lo que queréis hacer? Yo cuando terminé mis estudios, que yo estudié química, me di cuenta que no era lo que realmente me gustaba. Había hecho esto, lo había terminado, porque veía que esto se termina, pero pensé que a lo mejor no, y de hecho nunca he trabajado en esto. Y empecé a estudiar otra cosa, que en España no existe, que es metodología de la información científica, que es no informática, tampoco periodismo, es una cosa curiosa, es modelización de sistemas cómplices. Entonces, tenéis que pensar en esto por un motivo, porque luego vais a tener que trabajar. Y hay un señor llamado Confucius que de hace muchos años dijo que si elegís un trabajo que os gusta, no tendréis nunca la impresión de trabajar. Pensadlo bien. Segunda cosa que es importante es aprender idiomas. Inglés, entre otras cosas, o más cosas, más idiomas. No pasa nada que sea en finlandés, que no lo hablan mucho, pero os dará habilidades que otros no tienen. ¿Por qué lo digo? Porque veo todos los días gente que no habla idiomas y que le limita mucho en su progresión profesional. Tienes que pensarlo bien y aprender un idioma. Hay dos formas básicas de realmente aprenderlo bien. Inmersión total, os vais al país correspondiente y pasáis ahí una buena temporada y hablaréis el idioma. Lo otro es un método que elige yo, que es echarse una novia del país, que también funciona. Que se convirtió en mi mujer, pues sí, también, te coge cariño y bueno... Ella también, creo, porque llevamos 19 años. Otra cosa que es importante hacer es hacer un plan. Para hacer un plan, ¿está bien de planes? No, no, no. Y luego os explicaré por qué. Sí podéis hacer una cosa, es visualizar qué es lo que queréis hacer, dónde queréis estar dentro de 20 años. Me van a decir, 20 años, vamos, los tengo desde hace poco tiempo, o unos años. Dentro de 20 años, no lo sé, yo tampoco, pero por lo menos lo podéis visualizar, imaginar. Tenéis unos ideales, pues proyectarlos. Luego os daré unos trucos para poder hacerlo. Pensad dentro de 10 años, dentro de 5 años. Dentro de tres. Dentro de uno. Y entonces la pregunta ahora es, ¿qué es lo que tenéis que hacer ahora para estar dentro de un año donde deberíais estar? En un momento dado, os tocará eso. Buscar trabajo. Lo siento mucho los que van a querer buscar trabajo. y no empezar otros estudios, se acaban las vacaciones. Estas son las últimas, de verdad. Aprovechadla bien, ¿eh? De verdad, ¿no tendréis más dos, tres meses de vacaciones? No, eso no volverá a ocurrir. Ni de broma. Y vais a tener que buscar trabajo. Algunos dicen que es imposible encontrar trabajo. No. Es posible. Es difícil. Sí, encontrar el primer trabajo a veces es muy difícil. Pero la perseverancia es la clave para poder encontrar este trabajo. Nunca, jamás, tenéis que abandonar. Eso o cualquier otra cosa. Si empezáis, lo que se empieza, se termina. Un señor llamado Winston Churchill, que creo que es bastante conocido, fue lo que dijo y no abandonó. Y cuando digo no tenéis que abandonar, es no os tenéis que rendir. ¡Nunca! Porque los que no abandonan son los que vencen. Y además sin batallar, simplemente continuando. Ampliar vuestros horizontes. ¿Por qué no pensáis en ir a trabajar fuera de España? Más o menos lejos. os dará, aparte de las condiciones económicas que son más o menos difíciles, os dará una experiencia absolutamente increíble. Los que van y vuelven dicen, algunos no vuelven, pero dicen que les ha cambiado por completo la forma de pensar, la mentalidad, y ven completamente distinto el mundo. El ejemplo es de Alemania, pero podría ser de completamente otro país. Evitar, por favor, los errores básicos. Y digo errores básicos, y lo pongo de forma exagerada, pero es cuidar vuestra imagen. No os podéis imaginar el número de personas que vienen a entrevistas sin cuidar su imagen. Vienen en plan estudiantil, en vaqueros, en playeras, he visto algunos, es evidente que a la hora de elegir pues hay una cierta representatividad y eso tiene sentido y por lo menos se toma en cuenta. Tenéis que pensar también en no mentir en vuestro currículum. ¿Y por qué estoy diciendo esto? Pues porque más de una vez se encuentra currículum con, bueno, mentirillas. Sí, os voy a dar un ejemplo. Hace unos años recibí un candidato que decía en su currículum inglés fluido. ¿Qué creéis que pasó? Lo recibí yo. Good morning, how are you today? Y lo que pasó fue que, a pesar de tres, cuatro, cinco frases que yo eché, no parecía que me entendía. Entonces, al cabo de un minuto y pico, yo pasé al español y me dijo, pero usted habla español. Sí, pero parece que tú inglés no. Usted me dijo, no, es que como usted tiene un acento raro, yo, sí, británico. Pero tú tienes un problema que se llama currículum con la realidad. Ya hay una diferencia que... Entonces he dicho, mira, se va a acabar. Ya no tienes el puesto. Pero antes de que te vayas, quiero que aprendas una cosa. Lo que no puedes hacer es ir poniendo en tu currículum algo que no es verdad, que además se detecta, como lo acabamos de ver, muy fácilmente. Porque entonces inmediatamente me viene, como persona que estoy contratando, a la mente, ¿en qué más me habrá mentido? Prefiero que me vengas diciendo, mira, mi nivel de inglés es, bueno, mediano tirando bajo, pero estoy dispuesto a hacer todo lo que haga falta para mejorarlo. Eso sí me vale. Lo que no me vale es hablar inglés fluido. Y cuando digo aprender idiomas, como lo he dicho antes, cuando digo decir el nivel que tenéis, hablar bien un idioma quiere decir ser capaz de dar una charla como la estoy haciendo hoy en inglés. Y ya está. por lo menos tendréis la capacidad de expresar lo que tenéis que expresar en este idioma. Y cuando vais a empezar a trabajar os daréis cuenta de trabajar en una multinacional que más de uno de vosotros lo hará, os ocurrirá, os tocará la primera vez, pero luego tenéis que acostumbraros a ello. Si no habéis desarrollado esa capacidad, los idiomas tendréis un problema. Pero bueno, no mentir en los curriculum, nada. Las entrevistas. Las entrevistas son exámenes. Lo siento, no se han terminado los exámenes. Todavía hay. Y se preparan. ¿Cuántas veces he visto candidatos que se presentan y que no saben para qué? La empresa. Ni se han molestado en mirar. Y mira que ahora es fácil con Internet informarse de qué va la empresa. Pero no sabían si vendíamos zanahorias o si nos dedicamos a hacer patinetes. Es decir, que no, ningún caso. No cuesta mucho prepararse sobre la empresa, qué hace, dónde está presente, cuánto factura, en qué países está, etcétera. Hay que prepararse para las preguntas típicas que os van a hacer, porque os van a hacer algunas. Entonces, aquí si no se ve bien, hay dos personas, una que dice, ¿cuál diría usted que es su mayor defecto? La honestidad. El otro dice, el entrevistado dice, bueno, no creo que la honestidad sea algo malo. Y le responde el candidato, bueno, me importa una mierda lo que usted piensa. Esa es otra que le preguntan, contesta, logros profesionales, que puede ser que conseguís haber hecho durante vuestro periodo de estudio. Y que conteste, bueno, ¿cuenta el haber completado todos los niveles de Angry Birds?, Tampoco. ¿Vale? Y son preguntas que os pueden hacer prepararlas. Repito, se preparan. ¿Por qué? Porque tenéis que pensar en las preguntas medianamente inteligentes que debéis hacer. aunque a veces no os interesa hacerla, porque no os gusta la empresa, da igual, preparar unas preguntas, pero no preguntar, ¿y cuánto voy a ganar? En la primera entrevista, ¿cuánto voy a ganar? ¿A qué hora se empieza? ¿A cuándo se sale? No, no, no. No os preocupéis, si os quieren contratar, cuando ya habréis seducido, ya os dirán, oye, le estamos proponiendo, oh, ¿en qué rango de salario? Pero no, si empezáis diciendo esto, fuera. Muy fácil. ¿Por qué? Porque pensamos, este va por la pasta. Le importa muy poco la empresa del trabajo lo que le podemos proponer. Entonces, esta pregunta vendrá, ser paciente, vendrá. No os preocupéis. Cuidado, que el cuerpo habla, y habla mucho. No sé si lo sabéis, pero nuestra comunicación tiene tres canales. La comunicación verbal, la comunicación verbal. El paralenguaje, que es la velocidad, la tesitura de la voz, los énfasis que damos y el lenguaje corporal. Estudios que han sido demostrados varias veces demuestran que el lenguaje corporal cuenta por un 55% de nuestra comunicación. El paralenguaje 38% y el lenguaje verbal 7%. ¿Qué quiere decir? Que la mayoría de lo que decimos lo decimos a través del cuerpo y sobre todo lo que buscamos es alineamiento entre lo que dicen las palabras, cómo suena y lo que el cuerpo dice. Y eso se lee y todos como seres humanos estamos acostumbrados a leerlo. Las mujeres tienen más sensibilidad a hacer, a leer la coherencia de esas tres cosas. En otros entornos, yo digo a los alumnos que lo que no pueden hacer nunca es mentir, no está bien mentir en ningún caso, pero mentir a una mujer. Cara a cara, están muertos. Pero están muertos. ¿Por qué? Porque va a leer la coherencia y va a decir, no, eso no cuadra, saca el, ¿cómo se llama este rollo? Normal. Entonces, si queréis, repito, no lo hagáis, pero si de verdad tenéis que hacerlo, mentir a una mujer es más fácil por teléfono, porque no ve el cuerpo. Pero oye, cuidado, que tiene lenguaje más para lenguaje. Lo mejor es por escrito, porque así... Pero repito, no lo hagáis. Ah, también, si os interesa, podéis leer sobre el lenguaje corporal. Y así sabréis leer el lenguaje de vuestros interlocutores. Muy interesante. Y cuidado con los últimos momentos de la entrevista, cuando uno se relaja y dice alguna cosa que no debería. Aquí está escrito en pequeño, lo siento, pero dice el entrevistado, su currículum, es una señorita aquí entrevista, dice su currículum es exactamente lo buscamos. Una pregunta más. ¿De inglés cómo anda? Y dice, ah, totalmente depiladas. Es cierto que podéis encontrar de todo en las entrevistas, porque las empresas no están compuestos de hermanas de la caridad, ni hermanos tampoco. Ejemplo, tendrás que asegurarnos rotundamente que no te quedarás embarazada en 14 meses. Si tenéis una entrevista así, ¿sabéis lo que tenéis que hacer? No, es decir, agradecer la entrevista y tomar vuestras decisiones, porque si empezas así, la cosa huele mal. Otro caso, gente que siempre os entrevista pero para fastidiar. ¿Eres creativo? Sí, soy muy creativo. Las investigaciones no dicen que las personas creativas toman atajos éticos y en general son menos honestas. ¿Te tomas mucho tiempo para hacer las cosas? No sé la respuesta correcta. Lógico, le estás chuchando. Y otros que vienen simplemente para hacerle preguntas un poco imbéciles. Tengo un ejemplo personal. En este caso dice, y aparte del doctorado en Derecho, en Empresariales, en Biología, en Telecomunicaciones y en Bellas Artes, ¿qué sabe usted hacer? Yo he tenido uno en el principio, donde cuando buscaba un trabajo, primer trabajo, una entrevista, que me hicieron venir, el señor que me entrevistó me dijo, sí, pero es que el problema es que usted no tiene experiencia. Pero eso una vez, dos veces, tres veces, cuatro veces, cinco veces, creo que a la quinta, porque soy una persona bastante paciente, le dije, vamos a ver. Señor, yo creo que aquí hay un problema, porque yo le mandé mi currículum, y entonces se veía claramente que yo no tenía experiencia, de hecho, eso es lo que estoy buscando. Entonces, si me ha hecho venir para decirme que no tengo experiencia, yo creo que los dos estamos perdiendo el tiempo. Primero porque usted lo podía ver y porque ya lo sé. Pero siempre tenéis que mantener la cortesía y la elegancia, aunque tengáis ganas de... ¿Homicidio? ¡No lo hagáis! No es bueno para la reputación y puede tener algunas consecuencias legales desagradables. Pero bueno, tarde o temprano, cerca o lejos, vais a encontrar trabajo. No seáis demasiado exigentes. Puede que no sea el trabajo de vuestros sueños, pero que importante es empezar. Cuando empezáis ahí en una dirección, el primer paso importante es el primero. El paso importante es el primero, porque es lo que marca la dirección. Eso es lo mismo. Luego tendréis algo de experiencia, aunque no sea agradable. Pero sobre todo no olvidéis que la última decisión es vuestra. Si hay algo que no os cuadra, que no os gusta, siempre podéis decir no. Gracias. Siempre hay elección. Punto importante. Siempre hay elección. Lo repetiré en otra ocasión. También podéis pensar en crear vuestra propia empresa. Una startup, ¿por qué no? Hay que pensar mucho en ello antes. No lanzarse ahí diciendo, papa tiene pasta, me da igual, me voy, monto mi empresa, monto la tienda y seis meses más tarde se cierra. No, no, no. Si se va a hacerlo mal, ¿para qué hacerlo? Pensar mucho en ello antes. Hacer un plan detallado, en particular de la parte económica. Habrá bastante gente que estarán dispuestos a ayudar. Y seguramente algunas sanguijuelas, que sí que las hay. Cuidado con esto. Pero muy importante, y lo digo específicamente para los ingenieros, no menospreciéis la gestión de una empresa. Estáis titulados en ingeniería. o en otra cosa, me da igual. Pero no, eso no es capacidad para saber gestionar una empresa, porque eso es más difícil, o es una área de experiencia, no es que sea más difícil, es una área de experiencia distinta. Que sepáis programar ordenadores, que seáis expertos en inteligencia artificial, no quiere decir que sepáis gestionar una empresa. Y he visto muchísimas startups empezar a levantar fondo y ir bien al principio porque tenían buenas ideas y tal, y luego en la gestión fallar estrepitosamente. Entonces, en este caso, buscar ayuda. Buscar ayuda de gente que tenga experiencia para gestionar. Otra cosa importante, la teoría de los seis grados. ¿Alguien la conoce? Lo dice que cualquier persona del mundo está conectado con cualquier otra persona del mundo a través de seis saltos. Y eso no se ha demostrado que no era cierto. De hecho, se ha hecho, no se puede hacer de forma exhaustiva, pero sí se ha hecho pruebas y parece ser que es cierto. Y eso es para lo bueno... Encontrar gente que ya conocéis, gente simpática, de todo tipo os vais a encontrar. Yo tengo muchas anécdotas de estos. Os voy a dar una, bueno, dos. Una que cuando yo vine a España, yo venía de McKinsey, consultora y tal, y por casualidad una compañera mía, ex McKinsey, se fue a Art of the Little. Como yo estaba buscando venir a España porque ella estaba casada y no vivía con mi mujer en el mismo país, que es un poco molesto, Tuvimos así tres años, ¿eh? Tiene sus ventajas, pero también sus inconvenientes. Claro. Es decir, cuando os veis cada 15 días o tres semanas, los encuentros son bastante explosivos. Eso está muy bien. Pero cuando me dijo que estaba embarazada y me convenció que yo era padre, pensé que tenía que hacer algo. Entonces decidí acercarme. Bien. Entonces esa compañera mía que pasó de McKinsey a Artur y me dijo, estamos buscando gente, manda tu currículum. Mandé el currículum, el director general, que ahora está jubilado, me recibe, hablamos, me dijo, ningún problema, te viene esta. Me hizo una oferta, firmé el contrato y volví para darle en mano el contrato. Se lo di. Hablamos, español, muy simpático, sevillano y tal. Y le dije, pero ¿y tú qué has hecho antes? Me dijo, hombre, he estado muchos años, pero muchos, en IBM. ¿Ah, sí? Dice, sí, IBM Europa. Y yo, pues qué curioso, mi tío, el hermano de mi padre, ha trabajado toda su vida en IBM. Y me contestó, me mira, me dice, tu tío se llama Guy Lovel, supuesto hasta la semana pasada, que yo sepa así, me dice, pues he trabajado los 17 años que he tenido en IBM, 15 con tu tío. no el mismo país. Entonces yo pensé, pero eso bueno o malo dice. No, no, estupendo o tal. Entonces salgo de ahí, que ya había firmado el contrato, con lo cual no me influyó la relación. Fue después. Y ya ve a mi tío, oye, que acabo de firmar con este tal, que tal. Y dice, no, estupendo, no hay problema, tal. Y bien. Eso pasa. Os voy a dar otro ejemplo de hace un par de semanas. Estuve en Francia. y tengo que recibir un proveedor que está dando servicio a una de estas filiales y tal, y recibo un señor que se llama McNamara, me habla de lo que está haciendo y me dice que es una pequeña empresa, y yo digo, ¿dónde estáis? En Londres. Me dice, no, estamos en la campiña inglesa. Digo, ah, vale. ¿Dónde? Me dice, en Berkshire, en Oxfordshire. Y digo, ah, pues yo he crecido allí. Y me dice, es que estamos en un pequeño pueblo. Pues yo crecí en un, bueno, crecí en parte, porque viajé mucho, pero cuando era pequeño y estaba en Inglaterra, pues yo vivía en un pueblo que se llama East Locking. Me dice, ¿dónde estamos? Y hay 300 habitantes. Pero no se para ahí la cosa. Dije, pues no puede ser, hay que coincidir. Y yo le dije, mira, además yo vivía en una casa bastante emblemática del pueblo, que era la antigua escuela de... En la antigua casa escuela del pueblo. Entonces era una casa grande y tal. Y me dice, es donde tenemos la oficina. Y por la tarde me mandó las fotos. Y era mi casa, donde yo vivía. ¿Os creéis que el mundo es pequeño o es grande? También es cierto que podéis encontrar ejemplos un poco contrarios de que de repente os encontréis que uno de estos, digamos, no amigos está ahí, o no amigas, o antiguo novio, novia, pues aparece por ahí y precisamente no hay buen rollo. Pasa. Hay que gestionarlo. Puede que no os guste lo que estáis haciendo o donde estáis. Hay todo tipo de situaciones laborales bastante comunes, donde pues os pegan, eso es bastante común. Hay que decir sí, gracias jefe, sí, pero no, no, no, nunca. Hay que tomar acción. La solución de los problemas está en la acción. No está... Ah, primero, sí, importante, relativizar, porque mucha gente se queja, se queja mucho, pero no se dan cuenta. Aquí hay un cepillo de dientes y que dice, a veces pienso que tengo el peor trabajo del mundo. Y hay un rollo de papel higiénico que dice, seguro... Relativizar un poco, porque de verdad, no necesariamente tenéis el peor trabajo del mundo. Segundo, actuar. No os quejéis. Bueno, sí, cinco minutos, pero nada más. ¿Sabéis por qué? Porque si os quejáis y no hacéis nada, los responsables sois vosotros, de aguantar la situación y no hacer nada. Entonces, eso es puramente masoquismo, de quejarse y fastidiar a vuestro entorno. Sobre todo a los padres, que se preocupan más. Entonces lo que tenéis que hacer es actuar, y actuar quiere decir no decir a todos, iros a todos, no, no, y demitir, no, eso no, pensar, porque hay un plan, idea, plan, acción, me busco otro, ¿qué quiero hacer? Otra vez, me busco otro tipo de trabajo, idea, plan, ¿cómo lo voy a hacer? Ir, ponerlo en marcha. No olvidéis lo siguiente, de todo se aprende, en particular de las experiencias negativas, se aprende mucho más que de las positivas. Aquí os acordáis que las veces que os habéis quemado, por ejemplo, o cortado, bien. Podéis elegir, siempre a la elección, si no os gusta una situación, la podéis cambiar, o cambiar vosotros de contexto. No estáis atados a una empresa, es decir, no... Hay una diferencia entre la fidelidad... Y la lealtad. Son dos términos distintos aunque en español suenen igual. La fidelidad es incondicional. La lealtad es recíproca. Si la empresa puede ser por también vosotros, es leal a la empresa. Si queréis ser fiel, pues es otra cosa. Fiel es el perro, pero... Porque por mucho que les maltratéis a los perros, normalmente sigue siendo fiel. Estáis en todos los límites. Lo más difícil de una elección no es elegir, es la parte a la cual vais a renunciar. Insisto mucho, en todo. Porque lo que vais a elegir, lo vais a saber. Lo que renunciáis, nunca vais a saber si. Si hubiera hecho esto, hubiera sido mejor o no, pero nunca lo vais a saber. Con lo cual, pensar cuando elegís algo, a qué renunciáis. Y para terminar este tema, todo tiene un precio. Todo. A veces dice, estoy mal en mi trabajo. Ah, ya, pero el trabajo está al lado de casa. Encontra otro. Ah, está más lejos. Ah, el precio de pagar. Todo tiene un precio, tarde o temprano, y llega. Coherencia. No podéis hacer las cosas a la mitad. Si se está, se está. ¿Por qué digo esto? Porque la mejor manera para hacer que la gente hable bien... De vosotros, en este caso de ti, es hacerlo bien. Y eso lo dijo Voltea. Hay que hacer las cosas bien. Mientras estáis en un lugar, aunque no os guste, siempre intentad hacer las cosas lo mejor posible. La calidad significa hacer las cosas bien incluso cuando nadie está mirando. Mientras hay que hacer las cosas lo mejor posible. Nunca sabéis además, por mucho que os vayáis después de una empresa, dónde podéis encontrar las mismas personas con quienes habéis estado. No lo contaré, pero tengo también ejemplos de esto. Es posible, o probable, que tengáis que hacer cosas difíciles. Definir difícil. ¿Qué quiere decir difícil? Difícil es algo que hasta ahora no hemos hecho. Pero una vez que lo hemos hecho, aquí es menos difícil. Y cuando lo hemos hecho ya cinco veces, es muchísimo más fácil. Por eso, difícil es un término relativo. Si fuera tan fácil cualquiera lo haría, ¿no? Porque el imbécil por la calle lo cogemos y lo hace, si es tan fácil. Yo soy lógico, nada más. La experiencia se adquiere trabajando, haciendo cosas nuevas, errando e equivocándose. Tropezando se aprende. ¿Cómo habéis aprendido a andar? Pues cayéndoos y levantoos de nuevo. Y creo que todos lo habéis conseguido. La actitud es en general más potente, mucho más potente que la aptitud. Yo utilizo a menudo esto, si tú no puedes, te ayudamos, si tú no sabes, te enseñamos, pero si tú no quieres, no podemos hacer nada por ti, simplemente porque no quieres. Siempre vais a necesitar a alguien para ayudar en un momento dado. No podéis estar aislados. Se trabaja juntos. Siempre hay gente que os va a enseñar cosas. No dejéis de aprender nunca. Repetir eso. Es extremadamente importante aprender, pensar. Aunque un tema no os guste, ver lo que podéis aprender. ¿Por qué? Tarde o temprano os servirá. No se sabe cuándo, pero servirá. Escuchar e intentar comprender las cosas es clave para poder seguir progresando, porque como seres humanos tendemos a juzgar antes de entender. ¿Por qué? Porque utilizamos lo de siempre, la lectura del lenguaje corporal, que nos provoca una emoción, y una emoción se dispara en 20 milisegundos, mientras que el pensamiento racional tarda segundos, decenas de segundos, a veces minutos, y en algunas personas no se sabe si ocurre. A menudo las preguntas son más importantes que las respuestas. Hay que hacer las preguntas correctas. Otra cosa importante, si no sabes algo, pues más vale mantener, callarse. Dice, si no sabes algo, o te enteras o te callas. Tengo un ejemplo de un señor que trabajó conmigo cuando estaba en el HP en España, que era el director del sector banca, Señor, un metro noventa y ocho, ciento cuarenta kilos, muy simpático. Y tenía un salvapantalla, era el director de ventas. Y tenía un salvapantalla que decía, más vale permanecer callado y parecer imbécil que abrir la boca y despejar las dudas. Eso es una frase que me gusta mucho también. Most people do not listen with the intent to understand. They listen with the intent to reply. Las personas no escuchamos con la intención de comprender. Escuchamos con la intención de responder. El management. Tarde o temprano tendréis que ser managers de algo. No es la evolución lógica. Eso tiene obligaciones. Ser un punto de referencia, estar constantemente bajo examen. Tener que tomar decisiones impopulares, como decir a la gente que no está haciendo las cosas bien, despedir personas, cosas así, aplicar reglas que no os gustan ni a vosotros, pero son las que hay. Ser responsable, accountable. Accountable para mí es más potente que responsable. Accountable quiere decir que... Nos convertimos en una persona que tiene que rendir cuentas. Más allá de ser responsable, tiene que rendir, de account, de rendir cuentas de algo. Y las decisiones que se toman, como managers toman, tienen decisiones e impactos importantes. Hay que ser equitativo, equilibrado, justo, ético. Es lo que todo el mundo espera que seáis. Tener que gestionar todo tipo de situaciones, peticiones y quejas con información parcial y distorsionada. Muy a menudo viene gente o cuenta una parte de la historia, la que le interesa, y os pide que toméis decisiones. No es nada fácil. Hay que buscar, aclarar, pedir segunda opinión, otra información, si hay dos bandos, buscar la información por ambos lados, hacer un poco de juez de paz. Eso os ocurrirá. Pero la clave, para mí, y hasta ahora no me ha ido mal, está en las personas y el ejemplo de comportamiento que da el manager. Hay que seleccionar a las personas adecuadas y ayudarles a que se desarrollen. Hay muchos que intentan elegir personas que no son las adecuadas. Hemos tenido un problema en la empresa hace unos años porque descubrimos que en el programa de gestión de talentos había unos cuantos que elegían el más burro de todos porque así no le hacía sombra. No creo que sea apropiado. Liderar por el ejemplo. Daros cuenta de que vais a hacer una referencia, de una forma u otra, en un momento dado. Y tendemos como seres humanos a imitar, y a imitar a los mayores. Y sois managers, sois el mayor, el punto de referencia. Ser positivo. Constructivo y flexible. Tendréis situaciones donde os vienen negativamente, este me ha robado no sé qué, este no tiene razón, este huele mal, es feo... No, no. Positivo. y flexible y adaptativo. Hay que comunicar, escuchar, demostrar empatía hacia las personas. Las personas son los que mueven el mundo, son los que mueven las empresas. ¿Conoceis alguna empresa sin personas? No hay. Fomentar la innovación, amén, la creatividad, las ideas nuevas, no las locuras. La idea nueva es decir, vale, bien, ¿qué piensas de esto?, ¿cómo se puede hacer? Ayudar a que vayan más lejos y que concreten. Agradecer y recompensar sus equipos. Muy importante para un manager saber decir, gracias, muchas gracias, lo has hecho muy bien. O decir, tenéis razón, me equivoqué yo. Vais a ganar una credibilidad tremenda como manager si en un momento dado queda fehaciente que habéis metido la pata o os habéis equivocado. Y simplemente ser capaz de decir, La verdad es que, tenéis razón, me he equivocado. Lo siento. Eso es extremadamente potente para la credibilidad, cosa que en general los políticos, por ejemplo, no dicen nunca. No sé por qué. Me quedan pocas slides y quiero regalaros varias cosas. En particular, dos amigos muy útiles, Wilfredo y Dwight. ¿Quién es Wilfredo? Wilfredo Pareto. ¿Habéis oído hablar de la ley de Pareto? Bien, 20% del esfuerzo da 80% de los resultados. Pues eso es una regla que vais a encontrar con su aplicación un poco más completa, extremamente a menudo en gestión, en management. No os equivocáis mucho en decir que 20% de los clientes son los que generan el 80% de los ingresos. A lo mejor no será el 20, será el 15 o el 23, pero más o menos andará por allí. muy útil como regla de gestión. El segundo es Dwight Eisenhower, general, americano, muy conocido por la matriz de Eisenhower, que decía, «What is important is seldom urgent, and what is urgent is seldom important». Que lo que quiere decir es que lo que es importante raramente es urgente, y que lo que es urgente raramente es importante. y desarrolló una matriz para tomar decisiones. Y la matriz básicamente son dos cosas. Un eje que dice lo que es importante y lo que es urgente. Bien. ¿Qué es lo que se hace cuando algo es urgente e importante? Pues se hace inmediatamente. ¿Qué se hace cuando algo es no importante y tampoco urgente? Pues déjalo ya. ¿Por qué? Porque si realmente se vuelven algo importante o urgente, volverá. ¿Qué pasa cuando es algo que es no urgente pero importante? Pues se planifica. ¿Y qué pasa cuando es algo que es urgente pero no importante? Pues delegalo. ¿Por qué? Porque como no es importante, si la habéis delegado a alguien que mete la pata, tampoco pasa nada porque no es importante, pero estará hecho. Otro regalo que os quiero dar, o por lo menos recomendación, es dos habilidades diferenciales que podéis desarrollar por vosotros mismos. No cuesta dinero, solamente algo de esfuerzo. La lectura rápida. ¿Por qué? Porque vais a tener que asimilar mucha información y me da igual que sea información en libros o información electrónica. Vais a tener que leer un montón de documentos, asimilarlos y a partir de ahí sacar conclusiones. Hace muchos años yo me metí en lo que es la lectura rápida y aprendí a leer rápidamente. Yo puedo, y no es fardar, yo asimilo entre 200-250 páginas por hora cuando me pongo en lectura rápida. Puedo hacer esto 2-3 horas, lo que me permite asimilar un libro entero en relativamente poco tiempo y retengo el 70-80% de ello. ¿Pero por qué? Porque me he entrenado ello. Ahora, ¿es una ventaja competitiva? Tremenda. ¿Es una ventaja en el trabajo? Tremendo. Porque me leo las cosas, es muy raro que tenga que leer 200 páginas, la verdad, pero si me tengo que leer 10, me las leo rápido. Y si no he cogido todo, la vuelvo a leer, pero muy rápido. Y eso os ayudará mucho. Y hay métodos ahora en el iPad, hay ejercicios y cosas muy chulas. Mis hijas, que tienen 17 años y 13, les estoy metiendo esto y se lo están pasando bomba con los ejercicios. Otra cosa, aprender a comunicar en público, de forma eficiente, que lo permite ir a ser entendido y que vuestro trabajo sea mejor valorado. Porque si hacéis un trabajo estupendo pero se mantiene sin ser comunicado o comunicado de mala forma, ¿qué va a pasar? No lo harán. Y eso es válido internamente en una empresa y es válido también frente a un cliente. Yo he visto empresas no tener las cosas muy bien, técnicamente hablando, pero comunicarlo de forma tan buena que el cliente quedaba seducido. Y otros que lo sabían estupendamente bien, que eran los mejores para hacerlo, pero que lo comunicaban de pena. ¿Qué creéis que pasó? Lo ganan los que mejor comunican. Yo no dudo de que hacéis las cosas bien. Entonces, si vais a hacer las cosas muy bien, aseguraros de que la comunicáis adecuadamente. Y llegamos al final. Me alegro para vosotros, os acordáis que os he hablado del plan de vida, de hacer un plan para vuestra vida, proyectaros a 20 años. Pues hay un truco para hacerlo que puede ser extremamente útil. Yo lo he hecho hace muchos años, más de 20 ya. Porque alguien me lo comentó y dije, pues no voy a perder nada, es muy fácil. Cogéis una hoja en blanco, pero tamaño flip chart, de estas grandes, así, y la pegáis en un sitio que vais a verla todos los días, todos los días. Y por otro lado, cogéis revistas con fotos de cosas que os gustan, simplemente de cosas que os gustaría conseguir. Por ejemplo, y no pongo ejemplos, por lo menos las primeras fotos no son propias mías. Una familia feliz, eso es lo que queréis conseguir con niños, pues recortar una foto en una revista y pegarla en vuestra hoja en blanco. Otra cosa, pues ¿os gustaría una casa en el campo?, Una clase que os gusta, la pegáis. Cuando encontráis algo que os gusta más que la foto anterior, la cambiáis. No pasa nada. Y vais pegando cosas así. Y que puede ser que me gusta mucho leer. Eso sí, es verdad. Tengo un perro así. Es un popteo. No es ella, pero es la misma raza. Me gusta mucho gestionar negocio, dar clases, estar con amigos. la música, el saxofono en particular, practico el Aikido bastante, cuando me dejan, pensar, simplemente pensar, viajar, la genealogía, las palmeras, me gustan mucho, no sé por qué, me gustan las palmeras, no me preguntéis por qué, me gustan las palmeras, cada uno tiene sus defectos, me gusta la escalada libre, aunque ahora pues peso más y es más difícil, pero me ha gustado siempre, Durante bastante tiempo hizo cross combat, por eso ahora con los años uno baja a cosas más tranquilitas. Me gusta el bricolaje y gusta coleccionar monedas. Bueno, eso vino por mis hijas. Pero más o menos lo que os quiero demostrar con esto es que vosotros podéis hacer esto. Este tipo de cosas que os gustan. Y mire que no es complicado, un collage lo habéis hecho cuando erais pequeño. Pues lo hacéis eso, lo ponéis en la puerta del baño, en donde sea, en la puerta, donde lo vais a ver todos los días. Pero no ríéis, que de verdad funciona. ¿Sabéis por qué? Porque os levantáis por la mañana y veáis eso. ¿Y qué os arranca? Una sonrisa. Porque es algo que os gusta. Son cosas que habéis elegido vosotros, que son cosas que queréis conseguir. Te lo miráis y decís así. Y todos los días, de forma inconsciente, pero creo que me funciona, está marcando el cerebro. Y está, esto es mi objetivo, esto es mi objetivo, esto es mi objetivo, quiero conseguir esto. Y poco a poco os hace que estáis yendo hacia esos objetivos. Y no vais a conseguir todo, vais a conseguir cosas, a otras no, vais a ir más lejos en algunos aspectos, menos en otros. Y la cosa va a cambiar, porque también vosotros cambiareis con el tiempo. Pero eso es una herramienta extremamente potente que se utiliza en coaching y que funciona muy bien. Y para terminar, no dejéis nunca de aprender. ¿Por qué? Porque el día que dejéis de aprender, estaréis empezando a morir. De verdad. Muchas gracias. Gracias. [Orador 4]: Pues agradeciendo la magnífica conferencia a Terry Lovell, pasamos al acto central, o a la parte central de este acto, que es la entrega de diplomas a los egresados en las distintas promociones por esta escuela. Tiene la palabra, para llamar a los egresados las distintas palabras, la señora secretaria académica. [Orador 1]: En el día de hoy celebramos la graduación de 155 alumnos que han terminado sus estudios. Aunque nos hubiera gustado que todos los alumnos convocados hubieran estado aquí presentes, desafortunadamente tan solo una tercera parte de vosotros habéis podido finalmente asistir. Sabemos que habéis hecho un gran esfuerzo por venir, pues la inmensa mayoría de vosotros, por suerte, se encuentra trabajando. Sabemos además que alguno de vosotros se encuentra residiendo actualmente también por motivos laborales en el extranjero y que ha venido única y exclusivamente para celebrar este día con nosotros. Muchas gracias a todos. Antes de comenzar la entrega de diplomas, permitidme unas breves palabras para todas las empresas y asociaciones que participan de alguna forma en este acto. Con la mayoría de vosotras llevamos muchos años colaborando y para nosotros será un placer seguir trabajando juntos. Gracias a la colaboración y generosidad de todas ellas, nuestros mejores expedientes de grado y posgrado van a recibir aquí y ahora una distinción académica y una gratificación económica. Gratificación que en algunos casos les permitirá continuar su formación académica y profesional y en otros seguramente les permitirá un pequeño capricho. Así pues, solo tengo palabras de agradecimiento para Everis por financiar las matrículas de los mejores expedientes de primer curso de grado de Ingeniería Informática y grado de Matemáticas Informática. BBVA, por financiar la matrícula de nuestro mejor expediente de primer curso del Máster Universitario en Ingeniería de Software, European Master in Software Engineering. ISACA, por financiar las certificaciones de nuestros mejores expedientes de la promoción de Grado en Ingeniería Informática y Máster Universitario en Ingeniería Informática. Una mención especial también requiere los premios en metálico que nuestros alumnos van a recibir en el día de hoy. Me refiero a los premios otorgados por IBM a nuestro mejor expediente de Grado de Matemáticas e Informática y a Accenture a nuestro mejor proyecto de fin de carrera para el Grado en Ingeniería Informática. Mi más sincera enhorabuena a todos los premiados. También me gustaría agradecer de forma muy especial a Accenture y AnyHelp, Grupo Manpower, por patrocinar la parte más lúdica de este acto. Gracias a ellos podremos tomarnos un pequeño aperitivo a la salida y tendremos la posibilidad de hablar de forma más distendida entre nosotros. Finalmente, me gustaría hacer un último agradecimiento al personal del centro que se encuentra aquí y ahora, trabajando para que todos podamos disfrutar de este día. Me refiero a María, María Jesús, Mara, Ana, Pedro y a nuestro becario, Pepe. Y también me gustaría hacer un agradecimiento muy especial a Noelia, con la que todos vosotros en algún momento habéis tenido que hablar. Noelia, muchas gracias por tu perseverancia. por tu esfuerzo y dedicación. Son muchos los contratiempos que han ido surgiendo desde que en febrero de este año empezamos a organizar este día. Sin este esfuerzo y dedicación no habría sido posible que todos estuviéramos aquí y ahora. Sin más preámbulos, vamos a comenzar con la entrega de diplomas, llamando en primer lugar a los alumnos de nuestro Grado en Ingeniería e Informática. Cuarta promoción de graduados en Ingeniería e Informática. Alonso Onset, Enrique. Alonso Viana, Javier. Barbera Torralbo, Diego José. Barrios Tineo, Alberto Javier. Blanco Ventas, Santiago. Vázquez Sánchez, Borja. Kui Ji, Yen Li. Delgado Castaño, Mario. Domínguez Sanz, Hugo. Fernández Izcaya, Adrián. García Redondo Gómez, Gabriel. González Orduna, Francisco de Borja. Hernández Sánchez, Manuel. Herranz Eslaona, Leire. Ilescas Medina, Borja. Juárez Rucián, Óscar. Lloret Carbonell, Andoni. Márquez García, Tania. Martínez Alcaraz, Adrián. Aplausos. Aplausos. Aplausos. Rodríguez Bueno, Miguel. Rodríguez Peña, Carlos David. Sánchez Santa María, Jesús. Serrano Rodelno, Carlos. [Orador 8]: Suárez Santiago, Israel. [Orador 1]: Vera de Juan Alejandro. Vilas Virulegio Alberto. Gracias. Primera promoción de graduados en Matemáticas e Informática. Decimoquinta promoción de ingenieros informáticos. Calderón Clemente, Antonio. García Guerrero, Silvia. Martínez Ortega, José Pablo. Morales Serrano, Elena. Rodríguez Ortiz, Andrés. Gracias. Primera promoción de máster universitario en Ingeniería Informática. Asolate Santiago, de la Vega García, Francisco, González Iturde, José Jaime, Jara Galán, Álvaro Miguel, Josep Tersepís, Damián. Martínez Círez, Urcualberto. Más García, Héctor. Sánchez Carmona, Francisco Javier. [Orador 6]: Gracias. [Orador 1]: Cuarta promoción, máster universitario en software y sistemas. Fernández Avilés, Daniel. Río Frío, Ojeda, Patricia. Río Frío, Vasconet, Darwin Patricio. Rivera Guevara, Richard Paul. Sejabás, Negar. [Orador 8]: Gracias. [Orador 1]: Quinta promoción del Máster Universitario en Ingeniería del Software, European Master in Software Engineering. Adoba Basileva, Eleonora. Avilés Monroy, Jorge. Yabait Tair. Lema Moreta, Loona. Lozano Sánchez, Carlos. Téllez Sánchez Edwin Leonardo. Tita Joaquín. [Orador 4]: Una vez entregados los diplomas, vamos a entregar distintos premios a los alumnos con mejor expediente. Para ello tiene nuevamente la palabra la Secretaría Académica. [Orador 1]: Mejor expediente académico de primer curso de grado en Ingeniería Informática. Queralt Cruz, Anaís. Hace entrega del premio don Antonio García Zamarra, de Éveris. Hace entrega del diploma señora subdirectora de posgrado de Investigación. Mejor expediente académico de primer curso de Grado en Matemáticas e Informática. Griñán Martínez David. Hace entrega del premio don Antonio García Zamarra. Hace entrega del diploma señora subdirectora de Ordenación Académica. Mejor expediente académico de grado en Ingeniería Informática. Vera de Juan Alejandro. Hace entrega del premio don Enrique Turrillo, de ISACA. Hace entrega del diploma el señor Rector Magnífico. Mejor expediente académico de grado en Matemáticas e Informática, Arias Herrero Joaquín. Hace entrega del premio Doña Sol Liniers Armiñán. Hace entrega del… no ha entregado… Mejor proyecto fin de grado en Ingeniería Informática. Vera de Juan Alejandro y a su tutor, don Javier Soriano. Hace entrega del premio don Rafael Arguedas, de Accenture. Hace entrega del diploma el señor subdirector de alumnos. Mejor expediente académico del máster universitario en Ingeniería Informática, Jara Galán Álvaro. Hace entrega del premio don Enrique Turrillo, de ISACA. Hace entrega del diploma señora subdirectora de Postgrado de Investigación. Mejor expediente académico de primer curso del Máster Universitario en Ingeniería de Software, European Master in Software Engineering. Aguilera Williams hace entrega del premio. Doña Ana González, de BBVA, hace entrega del diploma. Señora Subdirectora de Ordenación Académica. [Orador 8]: Gracias. Gracias. [Orador 4]: Entregadas las distinciones y premios a los egresados y estudiantes, tiene la palabra en nombre de los egresados, don Alejandro Vera de Juan, premio al mejor expediente académico de la cuarta promoción del grado en Ingeniería y Informática. [Orador 3]: Profesores, familiares, compañeros y amigos, a todos, buenas tardes. Cuando hace un mes me llamaron y me dijeron que tenía que escribir un discurso para este acto, lo primero que pensé fue, ¿y yo qué voy a contar? Siempre que pensaba en el discurso me venía a la cabeza ese discurso de Steve Jobs que dio la vuelta al mundo. En él, a través de tres historias de su vida, le daba a la audiencia una serie de consejos que, en mi opinión, merecen ser escuchados. Por lo que, si no habéis visto ese vídeo, os recomiendo que lo veáis. Sin embargo, Steve en aquel momento ya había vivido toda una vida de grandes éxitos, por lo que era una persona perfectamente cualificada para dar consejos a los jóvenes de cómo conseguir una vida exitosa, tanto profesional como personalmente. Sin embargo, yo con 22 años, ¿qué consejos iba a dar a mis compañeros? No me sentía la persona correcta para estas lecciones. Por lo tanto, lo que me quedaba por hacer era recordar y agradecer. Recordar todos estos años que hemos pasado en la universidad. Seguro que todos os acordáis del primer día. Llegábamos habiendo pasado toda nuestra vida en nuestros colegios o institutos para empezar la llamada vida universitaria. Recuerdo ese trayecto en el autobús, sin conocer a nadie, todo nuevo. Charlamos con algunos para liberar un poco de tensión y finalmente llegamos al salón de actos donde nos sentamos con cinco o seis personas con las que íbamos a tener que realizar un proyecto de inicio y con algunas de las cuales íbamos a acabar forjando una gran amistad capaz incluso de sobrevivir a miles de kilómetros de distancia. Es importante reconocer que ese primer día de universidad no habría sido posible sin la ayuda de nuestras familias, que con su esfuerzo nos han permitido disfrutar de una educación que desafortunadamente no todas las familias pueden permitirse. Además, ellos han sido ese apoyo que nos ha permitido aguantar en los momentos difíciles. Y es que no todo ha sido un camino de rosas. Seguro que si menciono el examen final de redes, alguno empieza a sufrir un tique en el ojo. Recuerdo ese día esperando en la puerta del aula que nos habían asignado. Y para resumir el estado generalizado de los allí presentes, se podría decir, permitidme la expresión, que estábamos todos cagaditos de miedo ante lo que se nos venía encima. ¿Por qué nos torturaban de esa manera? Con lo fácil que habría sido dividir ese examen en varias partes a lo largo del curso. Sin embargo, unos años más tarde, viéndolo en retrospectiva, ese nivel de exigencia en las asignaturas es lo mejor que nos puede haber pasado, ya que nos ha curtido y nos ha preparado para poder enfrentarnos a cualquier adversidad. Nos ha enseñado que con esfuerzo y constancia podemos superarnos a nosotros mismos y a cualquier obstáculo que nos pongan por el camino. Y eso hay que agradecérselo a los profesores de esta facultad, ahora escuela, los cuales, aunque no nos han enseñado las tecnologías más de moda, como podrían ser NADJS o HTML5, sí nos han enseñado a pensar como un ingeniero debe pensar. a sacarnos las castañas del fuego y nos han transferido todo ese conocimiento que nos ha permitido formar una base sólida y atemporal con la que si vemos la necesidad de aprendernos de JS, Go, crear una página web o cualquier cosa que queramos hacer, podamos aprender a hacerla en apenas unas semanas. Y todo eso gracias a esa base de conocimientos que nos han ido traspasando durante estos cuatro años de carrera, mientras nosotros nos limitábamos a pensar. ¿Y esto para qué sirve? ¿Para qué nos cuentan estas cosas? Enséñame algo moderno. Pues esa base, compañeros míos, es la que nos diferencia de un programador de formación profesional y es de la que debemos estar orgullosos. Gracias a esta universidad yo sí siento que estoy preparado para lo que me pueda encontrar ahí fuera y eso es de agradecer. Y por último, quería hablar de lo que está por llegar. Seguro que muchos de vosotros, como yo, ya estáis trabajando y quería transmitiros un consejo que cuando hace unos años vi el discurso de Steve Jobs se me quedó grabado. Tenéis que hacer un trabajo que realmente os llene. No os conforméis. Steve decía que todas las mañanas, nada más despertarse, se miraba al espejo y se preguntaba, si hoy fuese el último día de mi vida, ¿querría hacer lo que voy a hacer hoy? El objetivo en la vida debería ser despertarse cada día y poder contestar sí a esa pregunta. Sin engaños, un sí rotundo. En caso de no poder contestar de esta manera, está claro que algo hay que cambiar, pues vivir una vida que no nos gusta es absurdo. Así que os animo a que hagáis ese ejercicio. Pensad en lo que realmente queréis hacer y si tenéis que cambiar algo, hacedlo. Somos jóvenes, este es el momento. Os deseo por tanto que a partir de ahora la respuesta a esa pregunta sea siempre afirmativa. Sí, esto es lo que yo quiero hacer. No os conforméis. Muchas gracias. [Orador 4]: Muchas gracias, señor Vera de Juan. Y tiene a continuación la palabra la señora secretaria para proceder a nombrar al personal jubilado del centro durante el curso 2013-2014. [Orador 1]: En reconocimiento a la labor realizada a lo largo de su vida profesional al servicio del centro, Alonso Amo, Fernando, hace entrega del diploma, señor rector magnífico. [Orador 4]: Tiene la palabra el señor director de la Escuela Técnica Superior de Ingenieros Informáticos, el profesor don Víctor Robles Forcada. [Orador 2]: Querido rector magnífico de la Universidad Politécnica de Madrid, queridos vicerectores y adjuntos. Querida defensora universitaria, querida secretaria general, queridos subdirectores y secretaria académica de la escuela, queridos directores y subdirectores de otros centros de esta universidad, queridos profesores y personal de administración de la escuela, queridos representantes de empresas que colaboran con nuestro centro, queridos egresados y familiares de las distintas promociones, señoras y señores, amigos todos. Como ya viene siendo tradición, me gustaría empezar este importante acto agradeciendo al señor rector que nos acompañe en este día tan especial. Apreciamos mucho el apoyo que el rector y todo su equipo están dando a esta escuela, lo cual significa mucho para nosotros. Por supuesto, también agradecer enormemente a todas las empresas que de una u otra manera colaboran con este acto. Muchas gracias a Everis, BBVA, ISACA, IBM, Accenture y Anyhelp, Grupo Manpower. Con todas ellas tenemos estrechas colaboraciones que van más allá de esta entrega de diplomas. La relación universidad-empresa que tanta relevancia ha tomado con el proceso de Bolonia es una realidad de la Universidad Politécnica de Madrid desde hace muchos años y, sin duda, una de nuestras mayores señas de identidad. Los alumnos de nuestra escuela tienen la oportunidad de entrar en contacto con las empresas a través de sus charlas y seminarios, por ejemplo, del centro de conferencias que todos los años ISACA nos da sobre temas de seguridad de la información. También a través de becas y prácticas en empresas, incluso a través de su docencia. En este sentido, también me gustaría destacar que el próximo curso académico vamos a ser una de las pocas universidades del mundo que nos involucraremos en la docencia de los sistemas cognitivos de la mano de IBM y su sistema de información Watson. Seguro que será de gran interés para nuestros alumnos del máster universitario en ingeniería informática. Gracias de veras a todas las empresas por vuestra confianza. Y hablando de formación y también respondiendo a Alejandro, que me gusta mucho su discurso, no te preocupes porque el año que viene en la escuela empezaremos con docencia de HTML5, pues creemos en el Instituto Tecnológico de Samsung que nos va a dar todo este tipo de formación adicional que sé que necesitábamos. También quería agradecer a Terry su excelente presentación, que espero os haga reflexionar sobre vuestra trayectoria profesional y sobre vuestro plan de vida. Hace cerca ya de dos años que conozco a Terry, que efectivamente es un auténtico charquero y que le encanta involucrarse en todo y salir constantemente de su zona de confort buscando nuevos retos, cosa que dice mucho de él. Terry, muchas gracias por tu permanente disponibilidad con esta escuela y con esta universidad. Siempre estás ahí y espero que sigamos teniendo un futuro de trabajo juntos y mucha suerte con tu tesis doctoral, que sé que vas a empezar en breve en esta universidad también. Y, por supuesto, agradecer a todo el personal del centro que ha hecho posible que el día de hoy estemos todos aquí. En especial quiero mencionar a Pilar, la secretaria académica, y a Noelia, pues han dedicado muchísimo esfuerzo a este acto. Un día como el de hoy da sentido a nuestro trabajo. Sois todos frutos de una universidad pública, de la Universidad Politécnica de Madrid, un referente nacional e internacional en el ámbito de las titulaciones técnicas y fruto también de la Escuela Técnica Superior de Ingenieros Informáticos, el mejor centro que imparte titulaciones de ingeniería informática en España, como así demuestra nuestra posición en diversos rankings nacionales e internacionales y nuestra amplia actividad investigadora. Es necesario resaltar que una buena utilización de los recursos públicos en el ámbito educativo puede producir, y de hecho produce, profesionales bien preparados como vosotros en los ámbitos, el de las tecnologías de la información, con un gran presente y un impresionante futuro. Para ver vuestro futuro, no hay más que destacar la estimación de la Unión Europea en cuanto al número de empleos en tecnologías de la información, cerca de 900.000 hasta el año 2020. Futuro y oportunidad, eso sí, futuro y oportunidad que hemos de construir entre todos y estoy seguro de que así será. Los miembros del equipo de dirección de la escuela abordamos nuestro esfuerzo para construir este futuro. Me gustaría esbozar brevemente los pilares básicos de nuestro trabajo. Una gestión transparente. Tenemos una escuela cada vez más transparente en su gestión y debemos además dejar establecidas las bases para que esa transparencia se perpetúe en el tiempo. Una escuela para vosotros, nuestros alumnos. Este centro tiene que ser vuestra casa y en casa siempre nos debemos sentir cómodos. Las nuevas instalaciones que estamos poniendo en marcha, como el futuro espacio de las asociaciones de alumnos, van encaminadas en esta dirección. Esperamos además que en un futuro cercano la nueva biblioteca sea una realidad. Una oferta académica acreditada. Las acreditaciones internacionales de las titulaciones comenzarán a marcar diferencias entre las universidades de nuestro país. Esta misma semana hemos presentado toda la documentación para la obtención de la reconocida acreditación internacional EIBET en la rama de Ingeniería de nuestro Grado de Ingeniería Informática. En caso de conseguirla, como así obviamente esperamos, sería la única titulación de Ingeniería Informática en España con este reconocimiento de gran prestigio. Además, estamos presentando otras titulaciones, como el Grado de Matemáticas e Informática y el Máster Universitario de Inteligencia Artificial a las equitaciones europeas Euroinf. Seguiremos, desde luego, trabajando por este camino. También queremos ampliar nuestra oferta académica. El curso que viene comenzamos con la impartición del Máster EIT y CT Labs en Data Science. Pertenece a la Máster School del European Institute of Innovation and Technology. Dobles titulaciones del Máster de Ingeniería Informática con reconocidas universidades europeas y centrado en el campo del Data Science. Además, y en un futuro no muy lejano, esperamos que el doble grado de Ingeniería Informática y Administración y Dirección de Empresas sea una realidad como es objetivo de esta universidad. Y, por último, y no menos importante, el fortalecimiento internacional. No podemos olvidarnos del carácter internacional que tenemos y debemos seguir potenciando. Hace poco acabamos de firmar acuerdos de doble título de máster con el Instituto Tecnológico de Illinois, en Chicago, y con la Universidad de Insubria, en Italia. Además, en breve firmaremos un acuerdo con el CERN, de forma que nuestros alumnos y egresados del Máster en Ingeniería Informática pueden ir a hacer como Project Associate por periodos de uno o dos años con unas condiciones inmejorables. Nuestro compromiso es firme, seguir trabajando por esta universidad y por esta escuela para ser cada día mejores. Pero queridos egresados, siempre digo que el momento en que un alumno se gradúa no debe ser un mero acto administrativo, sino un momento de reconocimiento. Este reconocimiento es el verdadero motivo por el cual estamos aquí. Que vuestros familiares, las autoridades académicas y las entidades que aquí están representadas sean testigos de este merecido momento. Tras años de intentos y estudios, por fin habéis alcanzado esta meta. Enhorabuena a todos vosotros y a vuestras familias, pues estoy convencido de que el esfuerzo conjunto ha sido imprescindible. Afortunadamente, hoy la lista de premiados ha sido muy extensa. Joaquín, Alejandro, Álvaro, David, Anaís, Williams... Enhorabuena por vuestros respectivos premios. Seguid con el mayor esfuerzo y dedicación posible y así vuestro éxito estará garantizado. El esfuerzo, desde luego, tiene su recompensa. Vosotros... Sois ahora los que nos vais a representar ahí fuera, los que tenéis que situar a nuestra universidad, a nuestra querida escuela y a nuestra profesión de ingenieros informáticos en el sitio que nos corresponde. Queremos, esta escuela quiere que seáis nuestros mejores embajadores, que estéis donde estéis, valoréis la formación que habéis recibido y a quien os la ha impartido. Que volváis al centro y a la universidad para ayudarnos a ser mejor. Que nos realimentéis con vuestras experiencias. Os buscaremos. Por favor, llevar siempre con orgullo nuestra universidad, nuestra escuela y nuestra profesión. De corazón, enhorabuena y muchísimas gracias por todo. [Orador 4]: señor director de la Escuela Técnica Superior de Ingenieros Informáticos, señores subdirectores y señora secretaria académica de la escuela, que estáis en la mesa presidencial, señores directores de otros centros de la universidad que hoy nos acompañáis en esta solemne entrega de títulos, señores vicerectores, señora adjunta, la defensora, el profesor Juan José Moreno, hasta hace poco director diputado en estos momentos en la Asamblea de Madrid, profesores de la escuela y de la universidad. representantes de entidades colaboradoras con la universidad a través de esta escuela y en especial aquellos que hoy habéis patrocinado los premios que se han entregado, egresados de esas distintas promociones que hoy habéis recogido vuestro diploma, familiares, acompañantes de los egresados, personal del centro, estudiantes, conferenciante, señor Terriglobel, amigos todos. Un año más celebramos la entrega de diplomas a los egresados de esta Escuela Ténera Superior de Ingenieros Informáticos. Y si no hace muchos años este acto era más simple, se tenía... ...a entregar diplomas... ...a quienes... ...habían acabado la única titulación... ...que entonces impartía en la... ...entonces facultad, la ingeniería informática... ...hoy... ...como hemos podido ver... hay más variedad. Por un lado hemos entregado diplomas a la tradicional de ingeniero informático y junto a ellas a distintas promociones de titulaciones de graduado, graduado en ingeniería informática y de matemáticas informática y junto a ellas agresados en distintos másteres, el de ingeniería informática, el de software informática, de sistemas de inteligencia artificial, de computación avanzada para ciencias e ingeniería y hasta ese que lleva ese extraño nombre de European Master in Software Engineering. Muchas reflexiones podríamos hacer en torno a esta variedad que rompió esa monotonía que antes había de una escuela, un título o una profesión. Quizás la primera reflexión sea vaya lío. Pero de esta escuela, ¿qué egresados salen? ¿Qué profesionales salen? De hecho, alguna empresa ya me ha trasladado esa cuestión de la confusión, que las titulaciones resultantes de ese proceso Bologna parece ser que están causadas. Titulaciones que parecen iguales, pero que tienen distintos nombres... titulaciones de universidades distintas con el mismo nombre, pero que esconden cosas distintas en sus contenidos, distintos niveles, académicos, de grado, de máster, de doctor, y dónde están los ingenieros de antes, o máster, no lo son... En fin, que a decir de numerosos empresarios y también de muchos universitarios, las cosas se podrían haber hecho más simples. Y no seré yo quien nos quite la razón, pues creo que efectivamente podrían haberse adoptado algunos acuerdos que podrían haber simplificado ese mar de nombres, ese jaleo de nombres, ...pero el gobierno no lo intentó, yo creo que ni tan siquiera un poquito... ...pero mirad, creo que eso también aporta flexibilidad... ...el otro día en un acto como este, en otra escuela entregando... ...diplomas, comparaba un poco esto con lo que ha pasado con el vino... ...yo cuando era pequeño iba con mi familia y parábamos un restaurante... ...y se pedía vino... ...pues había que responder a una única pregunta... ...blanco o tinto... ...y con eso ya estaba todo hecho... ...hoy... ...cuando vais a comer con vuestros amigos... ...os ocurre... ...pedir vino... ...casi os dan ganas de decir déjelo... ...traigo agua al grifo... ...que acabamos antes... ...primero... ...empieza la lluvia de preguntas... ...con que si blanco, tinto, rosado, cava, generoso, oloroso... ...yo que sé... Cuando uno ya ha optado, viene la cuestión de la zona, Rioja, Rivera, Priorato, Sumontano, Rivera, Sacra, Rueda, Penedés, Castilla-La Mancha, Abierzo, Valdepeñas, oiga, oiga, pare un poco. Y eso si uno no se va a otras zonas de otros países. ...y después la edad, joven, crianza, reserva, gran reserva... ...en fin... ...creo que es mucho más complicado elegir... ...vino hoy... ...pero lo que sí es cierto, es que disponemos... ...de una variedad de excelentes vinos... ...mientras que en aquellas épocas del blanco y el tinto... Había muchos de esos caldos que yo dudo que hoy mereciesen el calificativo de vino. Pues algo parecido a eso creo que está sucediendo con los títulos universitarios. Efectivamente, hay más variedad, hay más flexibilidad, pero es que la vida se ha complicado. Yo hace no mucho escuchaba uno de esos monólogos que, bajo las siglas de TED, son accesibles... a través de la red y escuchaba a un especialista y a la vez a un crítico con la educación, un tal Mr. Robinson, creo recordar que se llamaba, y que decía cosas como que en los próximos 25 años se van a expedir tantos títulos universitarios como todos los que hasta ahora se han expedido en la historia de la humanidad. Y uno podrá estar de acuerdo o no con él, pero al menos creo que merece una reflexión lo que él concluía de eso. Porque lo que concluía es que eso va a conducir a una devaluación de los títulos universitarios. Que cuando prácticamente más de la mitad del planeta posee un título universitario, el título va a valer mucho. muy poco, y que por tanto son otras las características que se van a valorar. Título bien, pero con eso ya no vale. Y si a ellos se le une, lo que a decir de muchos va a cambiar el mundo en cuanto a sus profesiones, que pocas de las que hoy conocemos ...persistirán dentro de 25 años, que habrán aparecido nuevas profesiones... ...más flexibles en ámbitos hoy insospechados, pues el lío está servido. Bueno, a mí comprenderéis que el tema, cuanto menos me inquiete... ...estaremos defraudando a los estudiantes con títulos que ni os han de servir... porque el título no va a servir ni por el contenido ni por lo que se os enseña y mira yo lo que decidí hacer cuando oí esas cosas es reunirme con las empresas con responsables de nuestras empresas de grandes empresas por creer que el que vean desde el más alto les puede permitir otear mejor el horizonte del futuro y en los últimos meses Parte del equipo rectoral y yo mismo hemos mantenido reuniones con cerca de unas 40 empresas, con responsables de recursos humanos de cerca de 40 grandes compañías de todo tipo, comunicaciones, constructoras, aeronáuticas, vehículos ferroviarios, informáticas, automovilísticas, de todo tipo. Y lo hacíamos además en grupos de 5 a 7, porque lo que nos interesaba era oírles y no contarles lo que nosotros queríamos decir, nos interesaba escuchar. Bueno, respecto a la opinión sobre la formación vuestra, de los egresados de la Universidad Politécnica de Madrid, la verdad es que es muy agradable como rector escuchar al menos la primera parte de lo que dicen. porque no viene a decir que en la disciplina de ingeniería que habéis escogido estáis más que bien formados que hay una cosa que valora mucho en vosotros que a lo mejor no os habéis dado cuenta que la tenéis pero la tenéis y que es que habéis aprendido a aprender que sois como esponjas que asimiláis lo que se os eche que sabéis resolver problemas Y que si no lo sabéis en el momento que se os propone, sabéis cómo buscaros la vida para autoaprender y resolverlo. Como rector, claro, cuando escucho estas cosas no puedo sentirme más que tremendamente orgulloso. Pero no me suelo dejar llevar por el entusiasmo y siempre les digo, sí, eso está muy bien. Pero eso ya lo sabíamos. Y solo para eso nos habríamos llamado. Queremos que nos digáis... cómo se puede mejorar la formación de nuestros egresados. Y entonces empiezan a hablar, dicen cosas como las que la habéis escuchado a Terry Lovell en su magnífica conferencia, por la que no puedo menos que felicitarle. Una cosa que dicen y que además la primera vez hasta sorprende es, mira Rector, los ingenieros de la UPM, si además de lo que saben de su disciplina supieran hablar, Sería ya algo único. ¿Cómo? Si supieran hablar. Si se les encarga cualquier trabajo, ahí se ponen, acaban resolviéndolo. ...pero te tienen tres semanas... ...que ni le han comunicado al de al lado... ...si necesitan ayuda o no... ...les ves que se levantan... ...que bucean por la red... ...que cogen apuntes... ...que se tiran horas y horas... ...no piden ayuda... ...eso sí, dos semanas, tres semanas después... ...te vienen con una buena propuesta... ...pero si fueran capaces... ...de pedir ayuda... ...de comentar con el de al lado lo que están haciendo... ...de solicitar asesoría... ...podrían ser mucho más... ...eficiente, yo ya sería... ...pero vamos, magnífico... ...además, además, Rector... ...si quisieran compartir con el lado cosas... ...y trabajar en equipo, si se organizasen bien... ...pues yo creo que avanzaría mucho más rápido... ...porque cuando se juntan dos de ellos... ...no suman conocimientos, es que hay ahí... ...sinergias, hay empatías... ...que hacen que los resultados sean mucho más que... ...que el doble... Trabajan mucho mejor. Y cosas de esas nos dicen que debemos incluir en nuestra formación. Nos hablan, por supuesto, del idioma. El otro día, mirad, me encontré en una empresa aeronáutica. Me dijo, rector, si tienes un ingeniero que hable cuatro idiomas, envíamele que le contrato. ¿Geronáutico? No, hombre, con cuatro idiomas, pues el ingeniero lo que quiera, yo le contrato. Los idiomas, como decía Terry, cada vez son más valorados y más necesarios. Hace tiempo, lo sabéis, sobre todo los que habéis estado con el grado, decidimos adoptar en la universidad esa exigencia del B2, dichoso B2, la de problemas que me está dando y que os está dando a algunos de vosotros, pero que creo que es el mejor favor que os podemos hacer pensando en el futuro. Bueno, es que hoy yo sí creo que los títulos ya se quedan cortos. Cuando ya acabe el título habría muchas más puertas de las que hoy os va a abrir. Eso no quiere decir que no sirva, eso acredita una muy buena formación, pero necesitáis algo más. El mundo se ha vuelto más complicado. Suelo contar en alguna de estas ceremonias, que a mí me recuerda esto al principio de la Reina Roja, que muchos de vosotros conocéis, pero déjame que lo recuerde. Se recoge en el libro del escritor y matemático inglés Luis Carroll, en el segundo libro en Alicia Obrador, Al otro lado del espejo, y cuando Alicia está en ese mundo imaginario, Luis Carol se encuentra con la reina de corazones, y la reina de corazones le propone echar una carrera para llegar a un determinado sitio. Alicia, como loca, se pone a correr, corre todo lo que puede, hasta que ya está agotada, se para y se da cuenta que está en el mismo sitio que no se ha movido. Ante lo cual no puede más que decirle a la reina, este país es muy raro, en el mío, cuando uno corre todo lo que puede, se suele mover y ir a otro sitio. Y la reina sin inmutarse le contesta, no, el que es raro es tu país, aquí si quieres ir a otro sitio tienes que correr al menos el doble de todo lo que puedas correr. Bueno, yo creo que eso ilustra que nos podemos esforzar individualmente, pero los demás también, que no trabajando por nosotros solos vamos necesariamente a progresar, sino que nos vamos a poder quedar muchas veces en el mismo sitio relativo. ¿Qué necesitamos? Pasar al lado del espejo, donde cuando uno corre, avanza. Y ese pasar al otro lado del espejo es lo que os decía, es trabajar en equipo. Sumad esfuerzos porque no estaréis sumando, estaréis multiplicando. Aprended a cooperar, aprended a comunicar, tened otros valores, otras actitudes mucho más allá. que el propio dominio de las disciplinas informáticas que en las distintas titulaciones que habéis cursado habéis aprendido. Tenéis muy buena formación, sed conscientes de ello, tenéis muy buena formación, pero tenéis que desarrollar además otras actitudes, como os han dicho muchos de los que me precedían en la palabra. Bueno, pero perdonadme y permitidme que no demore más lo que debía haber sido el comienzo de mis palabras, que es dirigirme a vosotros para hacer esencialmente tres cosas. Felicitaros, reconoceros y agradeceros. Felicitaros. Como rector, porque habéis culminado un periodo más o menos largo, en todo caso estoy seguro que muy intenso, pero tras el cual habéis logrado ese objetivo que un día os propusisteis, ese no final de camino, sino final de etapa, al que se refería también Terry, pues lo habéis conseguido, habéis superado muchos momentos difíciles, duros, algunos no lo recordaban, como esos exámenes que os teníais que enfrentar a lo largo de vuestra carrera, también seguro que hay muchos ratos buenos, más agradables y divertidos, no hace mucho tenía ocasión de visitar esta escuela el día de las paellas y seguro que ahí también habéis disfrutado. Bueno, todo eso os ha formado, os ha formado como ingenieros, como investigadores, pero también como personas. Os doy una enhorabuena por ello, os felicito por ello. En esta etapa seguro que habéis encontrado aquí en esta escuela muchos compañeros, muy buenos amigos, cuidarles, de verdad, a lo largo de la vida, creedme que ellos van a ser uno de vuestros mejores tesoros. Pero decía que también quería reconoceros institucional y personalmente, reconocer vuestro trabajo. Sé, como decía, cuánto se os ha exigido. Sé lo que os habéis tenido que esforzar para tener hoy ese diploma que está en vuestras manos. Se os ha formado, como no sabemos hacer de otra manera, al modo politécnico, y eso quiere decir exigiendos, haciendo que os tengáis que esforzar. No lo han hecho vuestros profesores porque sean sádicos, no lo han hecho porque disfruten viéndoos sufrir con los exámenes, lo han hecho por lo que decía vuestro compañero, porque con ello hoy estáis mejor formados, con ello hoy sois personas que tenéis muchas más oportunidades que otros. Hace unos días escuchaba en una televisión a un antiguo alumno de esta universidad, de esta escuela, pero si de esta universidad ya mayor y que erige una de las mayores empresas del país, a Juan Miguel Villamil, Tras una entrevista larga, los entrevistadores, cautivados por la amena conversación que la tiene de Juan Miguel, le preguntaban por las claves de su éxito profesional, cómo había sido capaz de montar, organizar, presidir esa empresa que es OHL. Y con la sencillez y claridad que le caracteriza a Juan Miguel Villarmil, decían que las claves eran el trabajo... El estudio y el saber organizarse, que no había más secreto. Bueno, pues creo que en la escuela os han enseñado y bien a trabajar, a estudiar y a saber organizaros. También os decía que quería agradeceros. Quería agradeceros que en su día optaseis por esta universidad, por esta escuela, a la hora de realizar vuestros estudios. Porque, como decía el director, a partir de ahora vais a ser nuestros mejores embajadores de la escuela y de la universidad en general. Habéis finalizado una etapa de formación en una universidad exigente. Pero tened por seguro que con eso lo que estáis haciendo es integraros en un gran club. El club de los informáticos, los entidades más amplias, matemáticos e informáticos. formados en esta escuela, incluso en uno más amplio, el de los egresados de esta universidad. Y de verdad, cuando miráis ese club, encontráis a estrellas rutilantes, encontráis premios nobles, encontráis presidentes de gobierno, encontráis a más de la mitad de los presidentes de las empresas que forman el IBEX 35, encontráis... a premiados con premios científicos, con príncipes de Asturias y premios extranjeros de la más alta talla. Encontráis a secretarios de Estado, al ministro. Encontráis hasta al presidente de ese equipo que dicen que fue el mejor del siglo pasado. Pero bueno, yo como soy de otro, por ahí no he sido. Encontráis gente de verdad sobresaliente. Y yo me siento muy orgulloso como rector de la universidad de que todas estas personas tan ilustres formen parte de nuestros egresados. Pero siempre que me hablan de eso, digo, pero más orgulloso me siento, de verdad, de todos esos ingenieros. que día tras día hacen un trabajo mucho más callado, que no llevan luego premios, pero que son los que están haciendo de la ingeniería en esa marca España, lo que hoy es algo que tiene prestigio en todo el mundo, quienes día a día hacen su trabajo y lo hacen bien. Y entre ellos estáis vosotros, y estoy seguro, y por eso lo agradezco, que con vuestro buen hacer vais a contribuir a que ese club que os decía, al cual os integráis hoy, sea cada día más y más grande. Especialmente a los que habéis hecho los títulos de grado, también os quiero transmitir otra cosa, y es que no hagáis caso a todos esos aboreros que ya van diciendo que estáis peor preparados, que si los grados... Mirad, esto empezó a decirlo Aristóteles, de las generaciones que le seguían, vienen peor, son peor. Yo si me comparase con vosotros estoy seguro que a lo mejor Astor ganaba en recordar algún cambio de variable para resolver alguna integral o alguna ecuación diferencial, entre otras cosas porque soy catedrático de matemáticas y espero que en eso todavía os pueda ganar en algo, ¿no? Pero yo recuerdo cuando vine a estudiar, de verdad, que veníamos con una formación bastante peor, que sabíamos a lo mejor más matemáticas de aquellas, pero no teníamos ni idea de informática, entre otras cosas porque no había ordenadores, los idiomas, vamos, los manejábamos bastante peor que vosotros, teníamos muchas menos... habilidades las que tenéis vosotros y de las que habéis adquirido también en la escuela. Yo creo que sois el futuro, no puedo pensar que la formación va empeorando día tras día, porque lo que veo es que el mundo progresa generación tras generación. Estáis muy bien preparados. No tengo una bola de cristal que me permita predecir vuestro futuro con seguridad, pero sí estoy seguro de una cosa y que quiero que seáis conscientes, y es que la buena preparación que tenéis, la capacidad de esfuerzo que habéis demostrado para conseguir ese diploma que se os acaba de entregar, os va a ofrecer muchas más oportunidades que a otros. Como decía Terry, no os precipitéis a la hora de elegir, valorad muy bien, tomad las decisiones correctas. Pero en todo caso, formaros vuestro propio... futuro, no perdáis vuestros sueños, ya sabéis aquello que decía hace años Eleanor Roosevelt, el futuro pertenece a quienes creen en la belleza de sus sueños, pues eso, seguir creyendo en la belleza de vuestros sueños, seguir creyendo en vosotros mismos. Permitidme también que a las personas que hoy os acompañan, vuestros padres, madres, hermanos, novios, novias, esposos en algún caso, esposas, amigos, ...les dirija también una palabra... ...porque han sido ustedes... ...los que han sabido estar con... ...nuestros estudiantes una parte esencial... ...en su formación... ...en nuestras escuelas... ...les enseñamos lo que podemos sobre las tecnologías, las ciencias... ...incluso... viendo con el trato diario algunos profesores o algunas personas de las escuelas, pues también aprenden algo más que lo que es mera ciencia y tecnología. Pero fundamentalmente han aprendido muchas de esas cualidades, la ética, muchos de esos valores han sido con ustedes, con los que han compartido esos ratos duros, esos ratos tristes, con los que han sabido estar también en los momentos difíciles, alegres para compartir esos buenos momentos. Son ustedes parte de la formación, son ustedes parte de que estos jóvenes hoy sean ingenieros, porque les aseguro que no se puede ser buen ingeniero si previamente no se es buena persona y ellos lo son. Déjenme nada más que les diga que comparto su orgullo, que muchos de ustedes están orgullosos de ellos y que yo como rector, se lo decía a ellos, estoy tremendamente orgulloso de nuestros egresados, de nuestros estudiantes y de nuestros egresados. Hace unos años en esta universidad adoptamos un lema, decía, ingeniamos el futuro. No nos referíamos a máquinas, no nos referíamos a publicaciones, a patentes o a programas. Nos referíamos esencialmente a ellos. Ellos son el futuro y creo que lo estamos ingeniando y bastante bien. Y os decía que habéis obtenido un título que os ha costado, que os va a servir, que tiene prestigio, que ingreséis en un club de prestigio. Y si así ha sido, yo creo que ello se debe, sí, a las paredes, a los equipos que la facultad pueda tener, que habrá que modernizar en los próximos meses, espero que en esta época un poco más optimista que viene podamos hacerlo, pero que esencialmente se debe... a la buena formación que habéis recibido al personal que trabaja en este centro, al personal docente y al no docente. Mirad, hemos pasado una época de crisis económica, no solo en la universidad, la sociedad que nos ha impedido, nos impide reconocerles en lo material a esos profesores, a ese personal que tenéis, el esfuerzo que día a día hacen por mejorar la facultad, Creedme que yo, y como yo muchos, les agradecemos y de corazón, ya que no podemos en lo material, el trabajo que día a día realizan, y quiero dejar constancia expresa de ese reconocimiento hacia todos los profesores, no solo de ese reconocimiento personal, sino de la petición de que sigan esforzándose todos y cada uno de los días, porque el mejor fruto, la mejor recompensa de ese trabajo son los egresados que año tras año salen de esta escuela. Quiero particularizar, si me permiten, ese agradecimiento en la persona que recibió la distinción por toda una vida, Al servicio de esta facultad, al servicio de esta universidad, en Fernando Alonso Amo, muchas gracias por tu trabajo, muchas gracias a todo el personal de la escuela. Felicitar, como no puede ser de otra manera, también a los alumnos que habéis sido premiados por vuestros mejores expedientes o por vuestro... Excelente rendimiento en primer curso, lo cual garantiza que durante años vamos a tener buenas promociones a Alejandro Eberajuan, a William Saguilera, a Anaís Querol, a David Viñan, a Joaquín Arias y a Álvaro Jara. Enhorabuena y agradecimiento. A las empresas que han financiado estos premios, a Everis, a Isaac, a IBM, a Centur, al BBVA, porque con ese patrocinar estos premios estáis patrocinando algo que nos es especialmente querido en la universidad, que es precisamente el trabajo, el esfuerzo de nuestros estudiantes. Gracias por continuar con vuestro apoyo. Bueno, y finalizo ya. Permítanme que lo haga felicitando de nuevo a cuantos os habéis recogido vuestro diploma, a vuestros familiares, deseándoos el mejor de los futuros, los mejores éxitos. en vuestra carrera profesional, diciéndoos que esta vuestra escuela y esta vuestra universidad siempre querrá estar al lado de vosotros, que cualquier cosa que necesitéis trasladárnoslas y veremos cómo se puede atender. Y a todos ustedes, pues agradecerles la atención que me han prestado. Muchas gracias. Nos ponemos en pie para escuchar el Gaudiamo Sigitur. Gracias. [Orador 6]: ¡Gaudiamos, inquietud! ¡Llúvenes, don Sumus! ¡Gaudiamos, inquietud! ¡Llúvenes, don Sumus! ¡Por su abundante juventud! Viva la Academia, viva profesores, ¡Viva la academia! ¡Viva profesores! ¡Viva el membro un poco libre! ¡Viva el membro un poco libre! ¡Sémprense en el flore! ¡Sémprense en el flore! [Orador 4]: Agradeciendo y felicitando al coro semicírculo por su magnífica interpretación se levanta la sesión.